Expositie bij Walk The Line

 

De afgelopen tijd klinkt over de hele wereld woede en verdriet over het onrecht van racisme: in demonstraties op straat , maar ook in talloze kranten, talkshows en op social media. Niet alleen over politiegeweld, wat de aanleiding vormt voor veel demonstraties, maar juist ook over verborgen machtsstructuren in onze maatschappij waardoor mensen worden benadeeld en minder kansen krijgen om zich te ontplooien. De roep om rechtvaardigheid en gelijkheid klinkt steeds harder, onder andere tijdens de Black Lives Matter demonstratie in Utrecht op 5 juni 2020 – het is de hoogste tijd voor concrete maatregelen. Wat kun jij, en wat kunnen wij, doen tegen racisme?

TivoliVredenburg staat voor een wereld waarin diversiteit een rijkdom is, waarbij gelijke kansen en gelijke rechten vanzelfsprekend zijn. We zijn open, voor íedereen. In ons programma streven we naar een gevarieerd concertaanbod waarbij uiteenlopende genres aan bod komen. Daarnaast is ons debatprogramma de uitgelezen plek om onderwerpen als diversiteit, inclusiviteit en racisme in de samenleving aan de orde te stellen (zoals in dit programma, dat online terug te kijken is). We realiseren ons echter dat er voor ons nog veel werk aan de winkel is. Onze organisatie is nog geen afspiegeling van de stad, met mensen uit alle culturele windstreken, van verschillende genders, met verschillende seksuele voorkeuren, uiteenlopende religieuze achtergronden, met en zonder lichamelijke beperking. We zijn ons ervan bewust dat er voor ons nog veel te winnen is op het gebied van inclusiviteit en daar willen we ons hard voor maken. Het begint bij een open blik, bewustzijn van onbewuste vooroordelen, nieuwsgierigheid en aandacht voor verschillen. Dit is dan ook regelmatig onderwerp van gesprek. We werken de doelstellingen en concrete acties en maatregelen uit op het gebied van personeelsbeleid, programma-aanbod, publiekssamenstelling en samenwerkingen.

Op persoonlijk vlak is bewustzijn de eerste stap. Het is belangrijk om te weten wie je zelf bent, wat je doet en waar je het over hebt. Onderstaande boeken, documentaires, podcasts en organisaties kunnen je helpen als je je meer wilt verdiepen in en deel wilt nemen aan de strijd tegen racisme. Deze lijst is natuurlijk niet volledig. Op de website www.withuiswerk.nl kun je ook veel tips vinden om jezelf te informeren.

  • Lezen: Hallo Witte Mensen door Anousha Nzume, Roofstaat door Ewald Vanvugt, Alledaags Racisme door Philomena Essed, Witte Onschuld door Gloria Wekker, Onderzoek de racist in jezelf (NRC)
  • Kijken: 13th (Netflix), Why We Hate (NPO), I Am Not Your Negro, Wit Is Ook Een Kleur (VPRO), Verdacht (NPO)
  • Luisteren: Dipsaus, Colorisme: verzwegen discriminatie onder mensen van kleur (NPO), De plantage van onze voorouders (VPRO), BOOS: Racisme, hoe gaan we het tegen? (Tim Hofman en Clarice Gargard), 1619 (The New York Times).
  • Nederlandse organisaties: The Black Archives, Nederland Wordt Beter, OneWorld, Black Queer Trans Resistance, Kick Out Zwarte Piet

Expositie
Op 5 juni vond er in Utrecht een Black Lives Matter demonstratie plaats, waarbij een grote hoeveelheid mensen op het Jaarbeursplein (met gepaste afstand) bijeenkwamen. Na afloop van de demonstratie lieten deelnemers hun borden achter tegen onze gevel. Deze protestborden hebben vervolgens een tijdje in onze vitrine gehangen, zodat de roep om gelijkheid nog langer zichtbaar was. Een oud-collega van ons, Ebru Aydin, was bij de demonstratie en legde daar een aantal deelnemers vast met hun borden. Deze foto’s geven samen met de borden een mooi beeld van de demonstratie en het gevoel van saamhorigheid dat die avond op het Jaarbeursplein heerste.

Ebru Aydin
Fotograaf en deelnemer aan het Black Lives Matter protest in Utrecht

‘Ik ben Ebru Aydin. Een Utrechtse met Turkse roots. In het dagelijkse leven ben ik docent aan een hogeschool en werk ik als freelance docent en fotograaf voor maatschappelijke organisaties.

Op vrijdag 5 juni 2020 was ik bij de Black Lives Matter protest in Utrecht. Ik was daar persoonlijk om solidariteit te tonen met de beweging en mijn stem te laten horen tegen racisme hier in Nederland en elders in de wereld. Ik vond het belangrijk om mijn stem te laten horen, omdat we al generaties lang zien dat racisme ook in Nederland (en niet enkel in Amerika) aanwezig is. Er verschijnen elk jaar weer rapporten die bevestigen dat institutioneel racisme plaatsvindt op de arbeidsmarkt, in het onderwijs, bij de Belastingdienst of op de woningmarkt. Ik ben sinds mijn studie sociologie steeds meer bezig geweest met in- en uitsluiting in de samenleving. Ik werd ook bewuster over uitsluitingsmechanismen door het herkennen en analyseren van mijn eigen ervaringen en verhalen van mensen in mijn omgeving. Door dit protest hebben we als jonge generatie Nederlanders het signaal afgegeven dat we klaar zijn met discriminatie en racisme!

Ik wilde dit protest bijwonen als inwoner van Utrecht, maar tegelijkertijd wilde ik de sfeer ook vastleggen. Het was bijzonder om te zien dat er zoveel diversiteit was tussen de aanwezigen en zoveel mensen bijeenkwamen voor één boodschap. De statements op de protestborden waren ook sprekend. Ik voelde veel verbondenheid op het Jaarbeursplein en ik was trots op mijn stad.

Ik hoop dat deze protesten uiteindelijk leiden tot een brede beweging, waarbij we als samenleving nu écht aan de slag gaan om institutioneel racisme te bestrijden. Zo kunnen we ook als stad samen werken aan een inclusieve samenleving.

Ik wil graag in een inclusieve en rechtvaardig Nederland leven, waarin we iedere burger als Nederlander zien en ook gelijk behandelen.’

Sarah Verkerk & Louisa Boumedien
Deelnemers aan het Black Lives Matter protest in Utrecht

‘Het komt steeds vaker in het nieuws dat er onterecht “donkere” mensen worden gediscrimineerd of soms zelfs worden vermoord door agenten. Dit is een van de vormen van racisme die op dit moment voorkomt, met name in Amerika. Dat betekent niet dat het hier niet gebeurt... Daarom voelden wij ook de behoefte om mee te protesteren toen wij hoorden dat er Black Lives Matter protesten zouden plaatsvinden in Nederland. Dat is op dit moment het minste wat wij kunnen doen. Zodoende hebben wij besloten om naar het BLM protest in Utrecht te gaan, en we waren ook al in Rotterdam en Amsterdam geweest om te demonstreren. We vroegen ons natuurlijk af hoe het hier zou zijn en of er evenveel mensen op af zouden komen als in die andere steden. We wisten een plekje redelijk vooraan te bemachtigen en gingen daar op een kruis staan zoals aangegeven, om te zorgen dat iedereen anderhalve meter afstand kon houden van elkaar. Omdat we zo goed als vooraan stonden hadden we niet echt door hoe veel mensen er zich achter ons bij de demonstratie aansloten. De eerste spreker begon en we keken even achterom. Het hele Jaarbeursplein en verder stond vol! Heel indrukwekkend om te zien hoeveel mensen erop af waren gekomen om hun stem te laten horen. Er werden veel foto’s gemaakt van onze borden, die de stiefvader van mijn vriendin had gemaakt. Toen de sprekers begonnen te spreken voelden wij ons er zo erg thuis, het is heel raar hoe je je op zo’n moment verbonden voelt met iedereen die daar staat terwijl je eigenlijk niemand kent. Op het moment dat iedereen op zijn knie ging met een hand in de lucht, dat was zo’n krachtig maar ook emotioneel moment – we kregen kippenvel over ons hele lichaam en een brok in onze keel. Het is zo pijnlijk om te beseffen dat racisme nog steeds zo veel voorkomt over de hele wereld. Veel mensen denken vaak dat het van vroeger is maar dat is niet het geval! Voor de rest was het heel mooi en krachtig wat de sprekers te zeggen hadden. Voor ons was dit slechts het begin van een beweging die zal strijden tegen racisme. Wij, de jongeren, zijn de toekomst dus we moeten onze stem blijven laten horen om voor verandering te zorgen. Zodat de volgende generatie en de generaties daarna dit hopelijk niet hoeven te ervaren!’

Luke Wanjala
Black Lives Matter protest participant

‘"There comes a time where silence is betrayal." Influential words that seem to have sparked a great movement decades back. Words that carried great power. Words that inspired and fueled the Black Community. “I can’t breathe!" These words have been uttered, cried out, yelled and mumbled by not only George Floyd, but over hundreds of thousands of times by different people. Different black men. Different black women. Words that are spoken out not only in English but in every single language known to mankind. What scares me is that it could have been me. Breath, being the sustenance of our lives, can be taken away. In doing so, a relentless, painful heart-stopping fear strikes us.

I may not have physically been picking cotton in the fields, I may not have been whipped on my back, I may not have been forcefully put to agonizing work, I may not have been sold for money or goods however valuable they may have seen fit... but I stand my ground in solidarity for all the lives lost and all the families left in pieces and all the generations of youth who may have had better futures if their grandparents had not been so cruelly handled. I may not have had it as bad as they did, but I sure as hell have had my share.

Racism is all around us and we can't unteach this generation of its horrifying grip on us. I fear encountering police, security, “handhaving” or anyone that has governmental authority over me, simply because I know the system is faulty. It's targeted and programmed. As a man I will stand tall and burrow my fear, but I would rather not have any fear in the first place. I’ll tell you this... I will voice my troubles, my tribulations, my uncertainties, my fear and my demands for as long as I can. As soon as I lose my verbal voice, you will see, feel and experience my voice. Believe that.

I don't get what my color does to offend anyone. I try to work 10x harder than anyone else, regardless of their color, just because I feel like it's what I want my employees to do if I were their employer. I try to give all due respect to everyone regardless of their color just because I want them to respect me as well. I try to be good to everyone regardless of their color just because I want them to be good to me. The world needs a wakeup call...’