TivoliVredenburg is het decor van nieuw VPRO-programma On Stage

Welke band moeten we allemaal horen volgens Ryanne van Dorst? En op welke voorstelling wacht Romana Vrede? Welke jonge artiesten brengt Henny Vrienten mee? Hoe brengt Joost van Bellen een ode aan het nachtleven? In het nieuwe VPRO-programma On Stage gooit presentatrice Nadia Moussaid vanuit TivoliVredenburg samen met een hoofdgast de deuren wijd open voor Nederlandse muzikanten en kunstenaars en hijsen ze de Nederlandse podiumkunsten op het schild.

Als gevolg van de coronamaatregelen zijn veel zalen en podia van Nederland leeg. Niet leuk voor de liefhebber die het zonder de podiumkunsten moet stellen, en vooral niet leuk voor de kunstenaars en artiesten, voor wie de nood steeds hoger wordt. Agenda’s blijven leeg. Er is geen werk en dus geen geld. Maar in de oefenruimtes broeit het. Er wordt muziek en theater gemaakt voor betere tijden, wanneer het publiek de zalen weer in mag. Tot die tijd gooit On Stage vanuit TivoliVredenburg de deuren van de zaal wagenwijd open met acht uitzendingen, vanaf 7 februari elke zondag om 19:20 uur op NPO2 en terug te kijken op NPO Start.

Tijdens een uitzending kan alles: dans, theater, muziek en andere varianten van uitvoerende kunst. De optredende artiesten die we zullen zien zijn er allemaal op voorspraak van de hoofdgast, die met Nadia zijn keuze zal toelichten. Zo wordt er niet alleen een portret gemaakt van de smaak van die gast, maar ook een portret van makend Nederland.

On Stage is een programma in het kader van het Actieplan Cultuur van de NPO, waarmee de publieke omroep muzikanten en kunstenaars een alternatief podium wil bieden tijdens de Coronacrisis.

Lucky Fonz III

“Ik denk dat ik nog meer van optreden houd dan de meeste andere artiesten. Sommige vinden het een beetje leuk, andere helemaal niet. Ik vind het echt fantástisch. Dus toen alles ineens wegviel, en daarmee ook de helft van mijn inkomen, kwam ik erachter dat mijn hele zelfbeeld werd bepaald door het geven van liveoptredens. Dat was mijn leven. En zo zie ik mezelf nog steeds, als een liveartiest. Of eigenlijk: een omhooggevallen kroegzanger. Want ik kom oorspronkelijk uit de folktraditie hè – Engelse en Schotse folk. Daar gaat het om tussen de mensen staan en in kroegen spelen. Niet zo’n rockster zijn op een groot podium, maar lekker samen zingen. Die sfeer neem ik ook altijd mee naar grotere optredens. En dat maakt ze, denk ik, ook bijzonder.

Ik was altijd zo gefocust op optreden dat ik nu wel meer tijd heb om mezelf op andere gebieden te ontwikkelen. Wat kan ik nog meer, naast optreden? Ik doe nu wat ik eerder alleen maar on the side deed. Ik ben ook tekstdichter voor componisten en publiceer weleens korte verhalen. Laatst gaf ik een onlineworkshop over tekstschrijven. Héél erg leuk. Kreeg er ook gelijk die warme kick van optreden van.

Maar als ik eerlijk ben, mis ik het allemaal heel erg. Niet eens dat het om mij draait, daar op dat podium. Dit is wat ik zo bijzonder vind: een héle zaal die naar het trillen van die dunne snaar op je houten plankje luistert. Duizenden mensen die lachen om hetzelfde grapje. Dat is gewoon spectaculair: je voelt een soort verbondenheid die je met níets anders kan vergelijken.”

Ryanne van Dorst

“Het is de magie van optreden: je samen verliezen in de donkerte of lichtheid van de muziek en het moment. De studio is altijd een momentopname die eeuwig blijft bestaan. Live verdwijnt weer en is ook steeds anders. Nummers worden geboren op een plaat, maar gaan pas leven als je ze voor publiek gaat spelen. Op het podium groeien ze. Ze veranderen, worden volwassen. Dat is zo’n machtig proces. Ik kan niet wachten om deze cyclus met onze laatste plaat, Summerland, af te maken. Spelen voor publiek is zo belangrijk, ook al kan het nu nog niet echt. Daarom ben ik zo blij dat we On Stage gaan doen.

Op het podium kan ik doen wat ik wil, daar voel ik me thuis. Het is de plek waar mijn onzekerheden verdwijnen. Ik kom uit Maassluis, een klein stadje waar ik rondliep als tiener; een tomboy met warrig groen haar, piercings en een gescheurde spijkerbroek. Niemand begreep dat echt, ik werd raar aangekeken. Nu komen mensen juist voor wie wij zijn. Blijkbaar kunnen wij iets dat zij willen zien, dat geeft een goed gevoel.

Ik heb geen idee hoe het zal zijn om straks weer op een podium te staan, ik denk heel beladen en emotioneel. Dool is een liveband pur sang. Ons laatste liveoptreden was op Dokkum Open Air, 29 juni 2019. De heetste dag van het jaar. Na een minuut spelen was de hele band uitgeput en rood aangelopen. Het publiek zweette weg op het zanderige terrein, halverwege voelde ik mijn hele lichaam koud worden. Maar eenmaal op dat podium is er geen houden meer aan. De adrenaline is allesoverheersend, die kan wonden doen helen.”

Joost van Bellen

“Ik wil mensen graag een goede tijd bezorgen. Hen ook op het verkeerde been zetten, verrassen. Het klinkt gek, maar ik houd meer van mensen bij elkaar brengen dan van muziek. Muziek is een tool waarmee je mensen in beweging zet, geestelijk of lichamelijk. Iets als het licht hoort daar dan ook bij, net als de sfeer in een club, of de decors. Dat had ik al toen ik vijf jaar oud was, als ik een heel circus opzette in de achtertuin. Die circusdirecteur van toen ben ik nog steeds. Alles samen laten komen, dat maakt het voor mij aantrekkelijk.

Voor mij en mijn vrienden uit het nacht- en festivalleven was het afgelopen jaar als koorddansen boven een afgrond. Toch heeft het me ook veel gebracht. Introspectie: wie ben ik? En wil ik dit wel blijven doen, nachtenlang van gig naar gig? Ik schrijf hier nu ook een roman over. Sta om acht uur op, soms eerder zelfs. Dat is in veertig jaar niet gebeurd. Laatst schreef ik op de Westerstraat, zat ik op zo’n stenen bordesje. Kwam er iemand langs: “Hey dj, hoe gaat ie?” Zei ik: “Nou, kut. Maar zal ik een plaatje opzetten?” Er hingen twee plantenbakken aan het ijzerwerk. Dus ik doen alsof ik een plaatje ging draaien, handen in de lucht en zo. Stonden er ineens twaalf man te dansen op straat! Ik zag de politie al aankomen, hoofdschuddend. Dus zelfs toen er geen muziek klonk, in de ochtend, was er ineens die dansvloer, en deed iedereen alsof we weer aan het uitgaan waren.

Het is het allermooiste wat er is: totale vreemden op een dansvloer zover krijgen dat ze elkaar ineens omarmen. Dat mensen toleranter worden. Dat ze even in het moment mogen leven, en zich geen zorgen hoeven te maken over dingen die spelen, of die nog gaan komen. Dat escapisme is gewoon heel erg belangrijk. Dat hebben we allemaal nodig.”

Henny Vrienten

“Niet live kunnen optreden is net zoiets als op het strand zwembewegingen maken, maar niet de zee in kunnen. En in die zee liggen, daar gaat het juist om. Mijn vak draait om bezieling, om waarachtigheid. Er is niks mooiers dan uit een dood stuk hout een melodie halen die mensen raakt.”

De eerste aflevering met Henny Vrienten is terug te kijken via NPO Start.